Moedergevoelens

Ik heb altijd al geweten dat ik kinderen wilde. Ik zag in mijzelf de perfecte moeder. Niet dat ik als kind enig idee had wat het moederschap inhield laat staan dat de ‘perfecte’ moeder niet bestaat! Maar dit moedergevoel was allesoverheersend. En ik weet zeker dat als ik toen had geweten wat het inhield ik het nog steeds heel graag wilde.

Moedergevoelens

Genieten met Ravi en Bodhi

Vader en moedertje

Toch speelde ik als klein meisje eigenlijk niet met poppen, roze buggy’s of Barbies. Wel speelde ik regelmatig ‘vader en moedertje’ en dan simuleerden we een gezellig gezinnetje. Neefjes werden in bed gelegd, er werden verhaaltjes voorgelezen en kleine kopjes thee gedronken. Ik was in die rol als ‘moedertje’ altijd heel zorgzaam. En zorgzaam was voor mijn gevoel hetgeen hoorde bij het moeder zijn en die karaktereigenschap bezat ik als kind al. Ik moederde dus graag als klein meisje, over mijn neefjes en broertje. Misschien wel omdat ik het enige meisje was en ik die rol daarom ook toebedeeld kreeg.

Je moet later juf worden…

Toen ik 11 jaar was paste ik wel eens op ons overbuurmeisje, ik wist precies wat te doen. Al heb ik haar (grote zware baby) eens naar beneden getild en kwam er daar achter dat ik ‘dat kind’ helemaal nooit meer naar boven kreeg. Dus zat ik de hele avond met haar op de bank, wat ik niet vervelend vond natuurlijk 😉 Toen ze ouder werd vlocht ik haar haren en deed ze buikspieroefeningen (Ja, het is een sportief meisje, nog steeds!) op mijn rug. Ik werd moedertje genoemd door de grote mensen en kreeg vaak ‘je moet later juf worden’ te horen. Geen idee waarom, maar dit heb ik niet als positief ervaren en dit zorgde ervoor dat ik de jaren erop, toen ik zelf volwassen werd, niet goed meer met kinderen om kon gaan.

Het werd denk ik ongemakkelijk door de stempel die er onbewust op me werd gedrukt. Ik werd ouder, groter, wijzer en in die fase was ik niet met kinderen bezig. Wel met school, paardrijden, vriendinnen en later met uitgaan en mijn bijbaantje. Ik had in die tijd geen kleine kinderen om me heen en moest er ook absoluut niet aan denken dat dit wel zo was. Kinderen waren vervelend, schreeuwerig en druk.

Mijn moeder is peuterleidster en ik ben wel eens een ochtendje met haar mee geweest. Maar ik wist eigenlijk niet goed wat ik met die kleintjes aanmoest. Al vond ik het wel erg leuk om mijn moeder ‘aan het werk’ te zien met de peuters. Maar zaten we in een restaurant en huilde er een kind te hard dan zei mijn vader steevast: Kan dat kind uit!

De liefde van mijn leven

Het duurde dus even voordat ik de gevoelens die ik vroeger had los kon laten. Totdat ik op mijn 23e Bram leerde kennen en zijn zus net een 3 maand oude baby had. Dat ik kon genieten van Esra op mijn arm zonder te voelen wat de grote mensen, volgens mijn hoofd, dachten duurde even. Ik wilde kinderen, ik wilde ze verzorgen ze liefhebben, kusjes geven en knuffelen, dat is niets om je voor te schamen toch?

Ik genoot van mijn nichtje, leerde haar kennen en zag haar groter worden. Ze werd een deel van ons leven en daar kwam een paar jaar later nog een nichtje bij. Ik was in die tijd net klaar met school en volop aan het werk, mijn carrière aan het opbouwen. Daar hoorde op dat moment in mijn leven nog helemaal geen kinderwens bij, dus het optimaal genieten van onze nichtjes was voldoende. Dat wij na een dagje dierentuin of een ochtendje op visite weer naar ons eigen huis gingen was heerlijk!

(voor)oordelen

Ik herinner me nog de (voor)oordelen die we hadden, hoe zouden we sommige dingen toch zó anders doen. Achteraf gezien blijk je dus echt niet te weten wat het ouderschap inhoudt als je het niet zelf ervaart. En is het geven van een lolly om 10 uur in de ochtend echt niet meer zo’n gek idee, als je kind anders zijn 3e driftbui ingaat. En ja, dit is een uitzondering. Maar ik snap dat mensen zonder kinderen, wanneer ze mij voorbij zien lopen met een peuter in de buggy met lolly in zijn hand om 10 uur in de ochtend, denken: Oooh maar zo zou ik het dus echt nooit doen! Euheu, dat dacht ik dus ook 😳

Kriebels

Toen ik een jaar of 26 was begon het wel steeds meer te kriebelen. Een vriendinnetje werd zwanger, ik kwam oud klasgenootjes tegen die al kinderen hadden en ik wilde dat ook en het liefst meteen. Toen daar ook nog een nieuw neefje en een zwanger vriendinnetje bijkwamen kon ik mijn kriebel niet meer zomaar weg krabben.
Nadeel: Bram is 3 jaar jonger en wist, mede doordat zijn zus heel vroeg moeder werd, dat hij er zelf nog niet aan toe was vroeg vader te worden. Hij hield enorm veel van zijn nichtjes en neefje en paste regelmatig op en we deden leuke dingen met ze. Hij was en is nog steeds de perfecte oom. Ik moet zeggen dat we ook wel volop genoten van ons leven zonder kinderen, we maakten verre reizen met enkel een backpack op onze rug, we sliepen uit, gingen zomaar de deur uit om in de stad iets te eten. Dat is helaas ondenkbaar tegenwoordig!

Mijn kinderwens

Tijdens een reis door Scandinavië besefte ik mij echt hoe ontzettend groot mijn kinderwens was en dat ik (toen 28) daar niet lang meer mee wilde wachten. Bram vond dat heftig, maar begreep mij ook echt. Hij wilde zeker kinderen, maar was gewoon nog best jong. Uiteindelijk beviel ik een kleine 1,5 jaar na deze vakantie van Ravi. Ik was 29 en Bram 26. Superleuk was het dat schoonzus 8 weken eerder beviel van haar 4e kind en ons tweede neefje.

Moedergevoelens

Ravi links, neefje Silvijn rechts, nichtje Esra achter

Zoveel jaar later…

We zijn nu vele jaren en 2 kinderen verder. Bram was dan wel vroeg vader, maar hij heeft er nooit spijt van gehad gelukkig. Hij zal altijd een jonge vader blijven, hoe fijn is dat voor de kinderen en voor mij 😉 Natuurlijk denkt hij (en ik ook) wel eens, konden we nog maar uitslapen, een zorgeloze verre reis maken, of zomaar de deur uitstappen om een hapje te gaan eten om 20:00 uur ’s avonds. Maar je krijgt er wel heel veel voor terug hoor, volgens Bastiaan Ragas dan!

Prachtig om te zien hoe Esra, nu 12 en Fajah van 9, genieten van hun kleinste neefje en andersom, want Bodhi is helemaal gek op de aandacht die hij van ze krijgt. Ik ben dan ook de laatste die tegen ze zegt dat ze zo’n goed ‘moedertje’ zijn of dat ze juf moeten worden. Ik geniet er gewoon ontzettend van als ik ze ‘vadertje en moedertje’ hoor en zie spelen, mijn hart maakt dan een sprongetje, wat prijs ik mijzelf gelukkig met mijn moederschap!

Moedergevoelens